Mijn eigen "thuiskomen"
Van Kim naar Nova.
Van doorgaan naar voelen.
Van mezelf dragen naar mezelf ontmoeten.
Dit is geen verhaal over twee verschillende vrouwen.
Het is het verhaal van één leven dat van compleet van richting veranderde.
Over verliezen, zoeken, loslaten, opnieuw leren voelen.
En over steeds dichter komen bij wie ik ben.
Wie Kim was
Ik heb lang geweten hoe ik moest doorgaan.
Kim was gedreven, intelligent, sportief, zelfstandig, een ondernemer die verantwoordelijkheid nam en gewend was om veel te dragen.
Op mijn vijftiende kajakte ik in de nationale ploeg. Later bouwde ik jarenlang mijn eigen onderneming uit.
Ik gaf trainingen en groepslessen, leidde mensen op en presenteerde internationaal.
Ik kon hard werken, structuur aanbrengen, doelen stellen, doorzetten.
En daar zat ook veel moois in.
Maar wat ik veel minder goed kon, was echt voelen wanneer genoeg ook werkelijk genoeg was.
Ik zette mezelf gemakkelijk op de laatste plaats. Hulp vragen vond ik moeilijk.
Mijn lichaam kon signalen geven, maar mijn vermogen om daar overheen te gaan was vaak sterker.
Ik wist hoe ik sterk moest zijn. Ik wist alleen nog niet hoeveel verschillende vormen kracht kan aannemen.
Toen doorgaan niet meer werkte
Wat jarenlang werkte, werkte niet meer.
Na het overlijden van mijn mama in 2022 kwam heel veel samen.
Rouw was daar één onderdeel van. Maar wat volgde voelde groter dan alleen rouw. Mijn lichaam en hoofd konden niet meer verder op dezelfde manier.
Ik kwam terecht in periodes van diepe uitputting en depressie en kon een hele tijd niet meer werken of functioneren in het dagelijkse leven.
Ook financieel kwamen er gevolgen. Vanuit angst, hoop en de behoefte om ergens opnieuw houvast te vinden, maakte ik keuzes die ik vanuit meer stabiliteit waarschijnlijk anders had gemaakt. Een investering in crypto bleek een scam. Schulden stapelden zich op en uiteindelijk volgde een faillissement.
Ook op andere vlakken viel zekerheid weg. Relaties en vriendschappen veranderden of stopten. Materiële zekerheid verdween. Een tijdlang stond zelfs mijn woonzekerheid onder druk.
Veel van wat ik jarenlang had gebruikt om mezelf en mijn leven vorm te geven, viel weg.
En ergens midden daarin begon een andere vraag te ontstaan: als ik niet meer kan leven zoals ik altijd heb geleefd, hoe wil ik dan wél leven?
Wat zich begon te openen
Er ging ook iets open.
Mijn zoektocht naar een andere manier van leven was eigenlijk al eerder begonnen.
Via EFT (Emotional Freedom Technique of tapping) maakte ik voor het eerst op een andere manier kennis met emoties.
Later volgden coaching, regressiewerk en systemische (familie)opstellingen.
Ik ontdekte lagen van mezelf waar ik tot dan toe nauwelijks contact mee had gehad.
Tijdens een regressiesessie gebeurde iets wat ik toen niet kon verklaren. Ik voelde warmte en een sterke stroom door mijn handen.
Mijn lichaam ervoer iets waarvoor mijn hoofd nog geen kader had.
Later ben ik die ervaring gaan begrijpen binnen mijn werk met Reiki New Earth.
Niet lang daarna kwam ik bij Tiara en wat vandaag New Earth Evolution is terecht.
Daar begon een verdere verdieping in energetisch werk, bewustzijn en wat voor mij uiteindelijk een veel bredere reis naar thuiskomen in mezelf werd.
Van Kim naar Nova
En toen kwam de naam Nova.
Tijdens een ochtendmeditatie kwam de naam Nova heel helder bij me binnen.
Ik kan dat moment nog altijd moeilijk volledig rationeel uitleggen. Voor mij voelde het niet als het bedenken van een nieuwe naam, maar als het herkennen van iets.
De naam bleef.
En hoe langer ik ermee zat, hoe duidelijker het werd dat hij hoorde bij de verandering die zich in mij aan het voltrekken was.
Niet omdat Kim weg moest. Niet omdat alles van vroeger verkeerd was.
Maar omdat ik voelde dat ik mezelf niet langer uitsluitend wilde blijven definiëren vanuit wie ik jarenlang was geweest.
Op 25 januari 2024 werd Nova Starseed officieel mijn naam.
De administratieve verandering gebeurde op één dag.
Het werkelijk leren leven als Nova is een veel langer proces. En eerlijk gezegd is dat proces nog altijd bezig.
Anders leven = anders ondernemen.
Ook mijn manier van werken veranderde.
Vroeger kon een werkweek bijna volledig bestaan uit doen.
Trainingen, groepslessen, klanten begeleiden, opleidingen geven en volgen, administratie, voorbereiding, en daarna gewoon weer opnieuw.
Lange dagen en weken waren normaal geworden.
Vandaag wil ik mijn bedrijf niet meer bouwen op hoeveel mijn lichaam kan verdragen voordat het protesteert.
Ik wil goed werk kunnen doen én een mens kunnen blijven naast mijn werk.
Dat betekent grenzen, ruimte, herstel, keuzes maken die niet altijd de snelste of financieel meest voor de hand liggende zijn.
En ja, soms betekent het ook opnieuw leren vertrouwen wanneer de oude reflex zegt dat ik harder moet werken.
Duurzaam ondernemen betekent voor mij niet minder betrokken zijn. Het betekent mijn werk zo dragen dat ik mezelf onderweg niet opnieuw verlies.
Wat ik vandaag anders begrijp
Thuiskomen bleek geen eindpunt.
Ik dacht misschien ooit dat persoonlijke groei betekende dat je uiteindelijk ergens aankomt.
Dat alles geheeld is. Dat je jezelf volledig begrijpt. Dat je nooit meer terugvalt in oude patronen.
Zo ervaar ik het niet meer.
Ik leer mezelf nog steeds kennen.
Ik kom nog steeds stukken tegen die aandacht vragen.
Ik kan nog steeds te veel willen doen, twijfelen, oude reflexen voelen opkomen, verdriet ervaren, een grens te laat voelen.
Het verschil zit voor mij niet in nooit meer uit verbinding raken.
Het zit in steeds beter herkennen wanneer dat gebeurt, en weten hoe ik terug kan keren.
Naar mijn lichaam, naar mijn grenzen, naar wat ik voel, naar wat belangrijk is, naar mezelf.
Misschien is dat wat thuiskomen uiteindelijk voor mij betekent.
Niet één grote aankomst.
Maar jezelf steeds opnieuw kunnen terugvinden.
Wat mijn verhaal betekent voor mijn werk
Mijn verhaal maakt mij niet de expert van het jouwe.
Wat ik heb meegemaakt, betekent niet dat ik weet hoe jouw pad eruit moet zien.
Jij hebt jouw geschiedenis, jouw lichaam, jouw relaties, jouw omstandigheden en jouw manier van betekenis geven.
Mijn eigen weg heeft me wél geleerd om minder snel te denken dat iets opgelost moet worden.
Om te luisteren.
Om verschillende lagen naast en door elkaar te kunnen zien.
Om ruimte te houden voor wat nog geen woorden heeft én tegelijk met beide voeten op de grond te blijven.
En misschien vooral: om niet voor iemand anders te bepalen waar die moet uitkomen.
Ik hoef jouw weg niet te kennen om een stukje met je mee te kunnen lopen.
