M'n eigen "thuiskomen bij mezelf"
Van Kim naar Nova. Van strever naar dragend. Van pushen naar voelen.
Dit is geen verhaal over wie ik was.
Het is een verhaal over wie ik ben geworden, en wat dat heeft gekost.
En vooral, wat het heeft opgeleverd.
Een naam als drempel & portaal!
Op 25 januari 2024 veranderde ik officieel mijn naam van Kim naar Nova Starseed.
Voor de buitenwereld leek dat misschien een "ramdom" keuze. Voor mij was het een aankomst.
Ik had Kim niet meer dood willen drukken. Ze was er gewoon niet meer.
Niet omdat ik haar had weggegooid, maar omdat ze had losgelaten.
Stukje voor stukje. Tot wat overbleef een vrouw was die niet meer met die naam te dragen viel.
Nova Starseed was geen rebranding.
Nova Starseed was de naam van wie ik werkelijk altijd al was, onder al die lagen die Kim had aangetrokken om te overleven.
Wie Kim was
Kim was een strever. Een pleaser. Een perfectionist. Een controlfreak die alles zelf wilde dragen en nooit om hulp vroeg.
Ze was intelligent, kon niet stilzitten, en zette zichzelf altijd op de laatste plaats.
Ze pushte zichzelf tot ver voorbij wat haar lichaam kon dragen, en bleef gaan. Tot ze er letterlijk bij neerviel.
Achteraf herken ik het: een vrouw in toxisch-mannelijke energie.
Niet omdat ze geen vrouwelijkheid in zich had, maar omdat ze nooit had geleerd dat zacht ook genoeg kon zijn.
Mama was zo. En zo werd ik. Een lijn die generaties terugloopt.
Op haar 15de kajakte ze in de nationale ploeg.
Twintig jaar lang bouwde ze als ondernemer.
Ze stond voor groepen, gaf opleidingen, presenteerde internationaal in meer dan tien landen.
Ze had structuur, drive en discipline.
Wat ze niet had, was zachtheid voor zichzelf.
Wat brak
In 2022 stierf mijn mama.
Iets dat al jaren wankelde, vond hier zijn breekpunt. Een motor die nooit afsloeg, sloeg af.
Wat volgde was geen rouw zoals ik dacht dat rouw was. Het was een ineenstorting op alle lagen tegelijk.
Diepe depressies, lichamelijke en mentale uitputting. Niet meer kunnen werken.
En vanuit die plek, vanuit paniek en hoop in een zoektocht naar adem, financiële keuzes die ik nooit zo had gemaakt als ik in evenwicht was geweest.
Een crypto-investering die een scam bleek. Schulden die zich opstapelden. Een faillissement dat onvermijdelijk werd.
Daarna brak nog meer: relaties & vriendschappen die stukliepen, materiële zekerheid, bijna mijn dak boven mijn hoofd.
Tussen 2022 en 2025 raakte ik zo goed als alles kwijt waarvan ik dacht dat het mij maakte tot wie ik was.
En ik draag tot vandaag de verantwoordelijkheid voor wat er gebeurd is.
Niet als boetedoening, maar als deel van het werk.
Wat ontwaakte
Het begon in 2021.
Karen, een fantastisch mooie vrouw waar ik destijds even mee samenwerkte, introduceerde me bij EFT. (Emotional Freedom Technique)
Niet als methode, maar als opening. De eerste keer dat ik voelde dat emoties niet weggedrukt hoefden te worden, maar bewogen mochten.
Daarna kwam een coachingstraject bij Annelies en Kersten van Open Ruimte.
Werk en bewustzijn rond emoties, Past life regressions, (familie)systemische opstellingen.
Lagen waarvan ik niet wist dat ze in mij leefden, mochten zich tonen.
Tijdens één van die regressiesessies bij Annelies gebeurde iets dat ik nu kan benoemen, en toen alleen voelde.
Een warme gloed in mijn handen. Een stroom die niet van mij was, maar door mij heen ging.
Mijn lichaam liet me iets zien/voelen wat mijn hoofd nog niet kon vatten.
Dat was de eerste keer dat Reiki New Earth die zich aandiende. Niet omdat ik ernaar zocht, maar omdat het mij vond.
Kort daarna kwam ik terecht bij Tiara, oprichter van wat toen nog New Earth Teachings heette, en nu New Earth Evolution is.
Wat daar begon was geen opleiding. Het was een hele journey naar opnieuw thuiskomen.
Van Kim naar Nova Starseed
De naamsverandering was geen besluit van mijn hoofd. Het was een "download" tijdens een ochtend-meditatie
Een innerlijk weten dat zich aandiende tijdens een channelling, en dat ik niet kon ontkennen zonder mezelf opnieuw te verraden.
Nova kwam binnen als naam, als frequentie, als wie ik werkelijk was als ik alles wat niet meer paste zou loslaten.
En zo deed ik dat. Niet in één gebaar, maar in een proces dat jaren heeft geduurd.
Officiële stappen, persoonlijke processen en gesprekken.
Het laten gaan van wie ik dacht te moeten zijn voor anderen.
Op 25 januari 2024 was het officieel. Maar het echte werk, het belichamen van Nova, was toen al begonnen en gaat nog altijd door.
Een ander soort ondernemerschap
Als Coach Kim werkte ik tussen de 8 en 12 uur (training en groepsles) per dag, 6 dagen op 7.
Daarbovenop kwam de administratie, de voorbereiding, de boekhouding.
Een week van 100 uur was standaard. Het was niet de uitzondering, het was de norm.
Vandaag werk ik anders. Niet omdat het moet, maar omdat ik weet wat het kost als het niet zo is.
Door mijn burnout, mijn depressies, en al het innerlijke en energetische werk dat erop volgde, weet ik nu hoe kostbaar mijn energie is.
Ik weet hoe intens mijn sessies zijn, zowel voor de mens die ontvangt als voor mezelf.
Ik weet dat ik nooit, never ever, terug wil naar die 100-urenweek.
Niet omdat ik survivelen niet ken. Ik ken het maar al te goed!
Ik weet hoe het is om financiële stress te dragen. Ik weet dat mensen soms twee of drie jobs combineren om hun rekeningen te betalen.
Ik oordeel daar niet over, ik ben er zelf doorheen gegaan.
Maar ik kies nu anders.
Maximaal 3 sessies per dag. 5 dagen op 7.
En daarnaast andere bronnen van inkomen die ruimte en adem geven.
Niet om makkelijk te doen, maar om uit overlevingsstress te stappen en mijn werk te kunnen dragen vanuit volheid in plaats van uitputting.
Dit is geen verklaring van mijn prijzen of een rechtvaardiging van mijn keuzes. Dit is wie ik nu ben als ondernemer.
Een vrouw die geleerd heeft dat duurzaam werken pas mogelijk is als je je eigen energie eert.
Wat ik nu draag
Wat ik heb geleerd, kan niet in één zin. Maar ik ga een poging wagen...
Hoewel het "breken" een intense reis is als mens, weet je innerlijk dat dit nodig is.
Dat je niet wordt afgebroken om afgebroken te blijven, maar om opnieuw, in een hogere versie van jezelf, opgebouwd te worden.
Rising like a Phoenix is geen metafoor. Het is een belichaamd pad.
Daarbij hoort iets dat niemand je vooraf vertelt: jezelf leren dragen.
Niet alleen door de goede momenten, maar juist door de pittige. Door de instortingen.
Door de dagen waarop niets meer werkt en je nog steeds moet ademen.
Emoties leren voelen tot in de diepste kern. Je lichaam leren kennen, je energie, je zwaktes, je sterktes.
Al die verborgen schatten en "kemels" in jezelf leren zien.
Helen waar het pijn doet. Transformeren waar het mag bewegen. En er telkens sterker uitkomen.
Niet sterker zoals Kim sterk was, met spieren, doorzettingsvermogen en pure wilskracht.
Maar sterker zoals Nova sterk is, met gronding en aanwezigheid. Een kracht die niet hoeft te bewijzen.
Dit is wat ik nu draag. En dit is wat ik nu ook met veel liefde deel en doorgeef.
Wat dit betekent voor wie ik nu ontmoet
Als jij hier bent, en je hebt dit verhaal gelezen, dan voel je waarschijnlijk iets bewegen.
Misschien herkenning. Misschien een diep ja. Misschien tranen.
Wat ik je kan bieden is niet een methode of een plan.
Het is een veld. Een aanwezigheid. Een veilige plek waarin jij mag zakken in wat in jou wil bewegen.
Ik ben er doorheen gegaan. Niet om jou hetzelfde pad op te sturen, maar om naast je te kunnen zitten als jij door iets van het jouwe loopt.
Wat in mij brak, mocht breken.
Wat in mij is ontwaakt, draag ik nu.
En wat in jou wil ontwaken, mag er zijn.
Wil je ontmoeten waar dit voor jou over gaat?
Samenwerken begint altijd met een vrijblijvend kennismakingsgesprek van ±30 minuten.
We kijken samen of er een basis is, en wat passend kan zijn voor jou.